Vir dié wat dra wat niemand sien nie

Deur Mari Ferreira

ʼn Huldeblyk aan maatskaplike werkers binne die Solidariteit Maatskaplikewerkersnetwerk

Binne Solidariteit se netwerk is daar mense wat werk verrig wat selde raakgesien word, maar waarvan die impak lank ná ʼn gesprek, ʼn besoek of ʼn ingryping voortduur. Dit is nie werk wat met applous gepaard gaan nie, en dit is beslis nie werk wat ligtelik aangepak kan word nie. Dit is werk wat stilweg gebeur, dikwels agter geslote deure, in oomblikke waar mense op hul broosste is. Dit is die werk van maatskaplike werkers – mense wat daagliks kies om te bly waar ander sou wegdraai.

Maatskaplike werkers stap sag deur gange van gebroke hoop. Hulle beweeg tussen lewensverhale wat swaar laste dra, tussen trauma wat nie altyd uitdrukking in woorde vind nie, en tussen mense wat al te lank moes oorleef sonder ondersteuning. Hulle kyk nie net nie, hulle sien. Hulle hoor nie net nie, hulle luister. Hulle lees die stilte, die huiwering, die seer wat agter ʼn stem of ʼn gesig skuil. Dít is nie iets wat in handboeke geleer word nie; dit spruit voort uit ʼn hart wat bereid is om oop te bly, selfs wanneer dit pynlik is.

Hulle bied nie altyd antwoorde nie, want sommige situasies het eenvoudig nie maklike oplossings nie. Wat hulle wel bied, is teenwoordigheid – ʼn menslike teenwoordigheid wat sê: “Jy is nie alleen nie”. Dit is ʼn vasberadenheid om standvastig te bly wanneer die wêreld reeds teruggetrek het. In ʼn samelewing waar mense maklik afgeskryf word, kies maatskaplike werkers om raak te sien, aan te hou luister en aan te hou hoop, selfs wanneer die persoon voor hulle dit nog nie kan doen nie.

Elke dag hoor maatskaplike werkers stories wat swaar op die bors van die menslike gees druk: stories van mishandeling, verlies, verwerping, armoede en onreg. Stories wat nie net aangehoor word nie, maar wat met gevoel ervaar word. Dit is stories wat saans saam huis toe gaan, wat in stil oomblikke na vore kom, wat soms selfs in drome bly spook. Tog bly hul harte oop, al sny dit diep – al laat dit letsels en al vra dit ʼn prys wat min mense ten volle begryp.

Hulle werk met hande vol empatie, maar ontvang dikwels leë sakke erkenning. Die ure is lank, die werkslading swaar, en die emosionele eise konstant. Daar is dae waar dit voel asof die pyn van ander sonder waarskuwing op hul eie skouers rus, sonder enige geleentheid om dit opsy te skuif. En tog keer hulle terug – die volgende dag en die dag daarna – nie omdat dit maklik is nie, maar omdat dit vir hulle saak maak.

Maatskaplike werkers binne Solidariteit se netwerk veg vir dié wat nie meer die krag het om vir hulself op te staan nie. Hulle gee ʼn stem aan kinders, gesinne en individue wat deur stelsels, omstandighede of onreg stilgemaak is. Hulle staan vas waar onreg wortel skiet. Hulle tree op waar ander huiwer. Elke dag kies hulle om nie weg te kyk nie, selfs wanneer dit emosioneel, geestelik en menslik uitputtend is.

Daar is oomblikke waar hulle in stilte huil, want daar is nie altyd ruimte vir hul eie seer nie. Die helper word selde gevra hoe dit met hulle gaan. Maar selfs dán staan hulle weer op, want iemand wag. Iemand het vandag ʼn veilige ruimte nodig. Iemand het net een klein vonk hoop nodig om aan vas te hou.

Maatskaplike werk is nie bloot ʼn beroep nie; dit is ʼn roeping. Dit is ʼn doelbewuste keuse om menslik te bly in ʼn harde wêreld. Dit bied ʼn veilige hawe vir dié wat verdwaal het, ʼn sagte hand waar die lewe ongenadig was, en ʼn stille krag wat werk waar min mense kyk.

Op Internasionale Maatskaplikewerkersdag wil ons, as die Solidariteit Maatskaplikewerkersnetwerk, met dankbaarheid en diepe respek erken dat julle werk saak maak. Julle word raakgesien. Julle bydrae is van onskatbare waarde. Julle dra lewens, herstel gesinne en bou hoop – dikwels sonder erkenning, maar nooit sonder betekenis nie.

Dankie vir elke tree wat julle gee in iemand anders se pyn.

Dankie vir elke keer wat julle gekies het om te bly.

Dankie vir elke stukkie hoop wat julle agterlaat, sonder om iets terug te verwag.

Ons sien julle raak. Ons waardeer julle. En ons staan saam met julle.